Page content

article content

Platform ‘Chronisch maar niet hopeloos’ een brug te ver!

Wat is mijn weg tot ‘chronisch maar niet hopeloos’?

Ik ben op mijn weg naar me beter voelen, door veel mensen geholpen (en geïnspireerd). Maar omdat niet iedereen die mazzel heeft, wilde ik zorgen voor een online mazzel. Daarmee is het platform ‘chronisch maar niet hopeloos’ ontstaan. Een plek om je shit te delen, even te ontspannen met anderen, te chatten, je weer op te laden en weer door te gaan.

Natuurlijk zijn er allemaal patiëntenverenigingen maar daar ben je patiënt:

  • Als je naar het woord patiënt kijkt, zit daar het woord patience in, dit betekend geduld (en dat moet je inderdaad wel hebben als je een chronische ziekte hebt).
    Sommige patiënten zijn passief (die gaan naar de dokter en willen een pilletje om van het probleem af te komen, als het zo simpel zou zijn wil iedereen daar wel voor in aanmerking komen). Helaas, ZO werkt het niet. Je hebt ook een eigen verantwoordelijkheid, je moet dus in actie komen! Daarom heten de mensen die bij mij komen ook actïenten. Die zijn actief met hun eigen gezondheid bezig. Dat kan met medicijnen, middelen, voedingssupplementen, kruiden maar ook met bv emotionele therapie.
  • Voor de behandeling kom je in het ziekenhuis (ook al zo’n fout woord – huis voor de zieken). Zij zullen wel naar een oplossing zoeken “wacht maar af“.
  • De oplossing is vaak medicijnen (de artsen hebben immers medicijnen gestudeerd).
  • Even voor de duidelijkheid, ik ben niet tegen artsen!! We zouden alleen naast elkaar moeten kunnen werken en niet tegenover elkaar. Zij kunnen dingen die wij niet kunnen  (denk aan een gecompliceerde beenbreuk) en het schijnt dat wij bepaalde dingen goedkoper kunnen (en “wij” is hier even alle complementair werkenden). Denk aan bv homeopathie.

In ‘chronisch maar niet hopeloos’ ben je gewoon mens en word je met je naam aangesproken.

De weg van ‘me heel moe voelen’ naar ….

Tijdens m’n behandeling tegen de kanker ben ik ook begonnen met de NEI-opleiding.
Twee jaar later ben ik opzoek gegaan naar de oorzaak van mijn vermoeidheid. Het ziekenhuis stelde 10 onderzoeken voor, als het dat niet was dan was het oorzaak no. 11.
Ik kan je vertellen:  die weg was geen lolletje.
Maar door de vrienden die ik maakte bij m’n opleidingen tot natuurgeneeskundige ben ik er goed doorgekomen!.

Beenmergpunctiechronisch maar niet hopeloos

Onderzoek nummer 10, beenmergpunctie!

Hoe doen ze een beenmergpunctie?
Ze boren een gat in je borst-of heupbeen en halen er wat beenmerg uit (enne, bot kunnen ze niet verdoven).

“Doe het zelver” zijn is vaak handig, maar je kan jezelf ook de grootste onzin aanpraten.

Want:
Een bot is hard
Dus heb je daar een grotere / zwaardere boormachine nodig
Die maken veel herrie

Ik was doodsbang!!!

MAAR ik werd uitgenodigd door m’n leraren (van de opleiding NLP). Zij hadden een speciale 3-daagse (de 7 meesterstappen). Dank je wel Peter Dalmeyer en Paul Lenferink. En naast hen nog 4 andere mensen die met mij verschillende sessies hebben gedaan om aan m’n angst te werken. Onder andere deze sessies hebben mij gevormd, want je kan dingen leren maar je kan ze ook ondergaan/doorleven. Ik heb ERVAREN dat ze werken.

Maar ja, dan ga je naar het ziekenhuis en dan?chronisch maar niet hopeloos

Ik ging naar het ziekenhuis (niet met een vertrouwen dat dit werkte, maar) met een mindset ‘ik ga dit doen!‘.
Ik moest op een bed gaan liggen,
borstbeen bloot,
ontsmetten en gaan met dat ding.
Dit deed pijn!

ONVOORSTELBAAR aan de andere kant, ik was niet bang en onderging het als in een trance,
gaatje zit er in,
spul opzuigen EN?

#$% er zat te veel bloed in het moest opnieuw maar nu uit het dijbeen, de plek waarvan ik wist dat die NOG MEER pijn deed. Ook deze beproeving heb ik doorstaan.
Bloed was goed, ik had geen bloedkanker, Pfff!

Maar wat dan wel –> dan is het dus no 11.
Oh, en wat is dat dan? Zegt de witte jas:  “Door de bestraling heeft u littekenweefsel op uw ruggengraat, dat is dus de oorzaak”. Huh? Geeft dat vermoeidheid?

Wat was de werkelijke oorzaak?

Ik ben complementair ook helemaal door de molen gegaan, Heb heel veel geleerd en ben heel veel geïnspireerd.

Toen het internet tot m’n beschikking kwam, kwam ik achter de (voor mij) werkelijke oorzaak.
Ik heb een chromosoomafwijking (dat weet ik al sinds m’n 18e) en mijn moeder zei vroeger al “toen je klein was had je al veel slaap nodig” (dat is inderdaad ook iets wat hoort bij die afwijking).
Dus het is een optelsom van twee oorzaken waardoor ik extreem veel last heb van vermoeidheid.

Vanwege de vermoeidheid ben ik 50 % afgekeurd en ik moest opzoek naar ander werk. En reken maar dat ik blij was met m’n opleiding tot Natuurgeneeskundige. Tijdens m’n opleiding kwam ik er achter dat dit m’n passie was. Mensen coachen, kennis delen.

Kanker als cadeautje?

Tijdens de behandeling van de kanker had ik les van Roy Martina (NEI opleiding), ook een enorme inspiratiebron voor me!

  • Kanker heeft gemaakt dat m’n passie naar boven kwam.
  • Kanker heeft gemaakt dat ik opzoek ging naar weer 100% vitaal zijn, waardoor er dus veel nieuwe mogelijkheden op m’n pad kwamen en nog steeds komen.

Ik heb veel hulp gehad!

Toen het nodig was, heb ik veel hulp gehad van mensen. Maar waar kan jij terecht met je vragen en problemen?
Ik wil m’n kennis doorgeven, maar ook andere mensen de gelegenheid geven hun kennis te delen.
DAARVOOR heb ik dus ‘chronisch maar niet hopeloos’ opgezet.
Zodat ALLE mensen met chronische klachten een plek hebben om samen te komen, om kennis te delen.

‘Chronisch maar niet hopeloos’

Als je altijd in het zelfde groepje praat heb je altijd het zelfde praatje.
Maar als er in dat groepje allemaal verschillende ‘ongemakken’ zitten kan het zijn dat je een mogelijke oplossing uit een andere hoek krijgt (kruisbestuiving zeg maar).

Wat blijkt echter?

  • En ik zal eerst de hand in eigen boezem steken:
    • Ik kan in m’n eentje de mensen niet voldoende motiveren om actief te zijn
    • Blijkbaar bied ik iets waar geen vraag naar is
    • Weet niet wat ik elke dag zou moeten plaatsen, (ik heb daar óók interactie voor nodig)
    • Ik heb niet de energie om daar in m’n hoofd de hele tijd mee bezig te zijn
  • Het lijkt er op dat mensen alleen willen halen en niet brengen
  • 98% van de mensen stelt zich niet eens voor
  • Het lijkt wel of mensen zich schamen dat ze een chronische ziekte hebben (je hebt toch niet gekozen voor die ziekte, dat je nu weet dat je verkeerd gekozen hebt?) Natuurlijk, m’n eigen aanvaarding van m’n gebreken is ook een proces. Maar ik draag het niet mee als een geheim. Ik vind dat als ik er niet over praat kan de ander het ook niet weten.
  • Door dat ik het platform gesloten heb gemaakt (op verzoek van de mensen) werd het platform dus niet gevonden en kwamen er dus ook weinig mensen binnen

Idee was dus een platform te bieden voor de groep Chronisch maar niet hopeloos en zo in gesprek met andere mensen te kunnen komen. Het platform bleek niet wat ik gehoopt had, daarom heb ik de stekker er uit getrokken!

Als je (andere) vragen hebt, neem dan contact met ons op.

Laat een bericht achter!

Comment Section

2 reacties op “Platform ‘Chronisch maar niet hopeloos’ een brug te ver!


Door Shanti Onneweer op 26 maart 2018

Beste Maarten
Zo langzamerhand begin ik me toch wel in de richting hopeloos te voelen. Sinds de kerst heeft de maculadegeneratie ook in het li oog toegeslagen, ben nog niet stekeblind dus hoef nergens tegenop te botsen, maar het golvende lachspiegelbeeld is vermoeiend en door het boek medical medium is er een wereld voor me open gegaan, ik weet nu waar het intense beroerd voelen vandaan komt. Dat is dus ook de reden waarom het me niet gelukt is om bij jou te komen, ik weet nooit van te voren wanneer ik een fitte dag heb…Het is dus het Epstein Barr virus…
Ben aan de slag gegaan met de raadgevingen uit dat boek en ‘natuurlijk’ wil ik in één week me beter voelen, wat evenzo natuurlijk niet gaat lukken. Kun/wil je me een beetje moed inspreken?
Hartegroet
Shanti


Door Maarten Ruisch op 27 maart 2018

Hallo Shanti,
Is het Epstein Bar of is het Lyme?
En dan bedoel ik Lyme die zich voor doet als een Epstein Bar?
Als je hier leest begrijp je wat ik bedoel!
Je vraagt “Kun/wil je me een beetje moed inspreken?”

De plek daarvoor is natuurlijk het platform.
Als je daar je vraag ook plaatst, zal ik je daar een antwoord geven (een antwoord waar je wel wat aan hebt!!).
Vitale groeten, Maarten

Plaats een reactie


*


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.